تایپیست جدید این رمان : آقا مجید

نیمه دوم خرداد هم به پایان رسید.هوای گرم و خشک اصفهان بدجوری کلافه ام می کرد.جرات نداشتم
برای قدم زدن به باغ بروم.فقط دم غروب، وقتی که سینه آسمان خونین می شد، آن هم فقط برای پرواز
بیرون می آمدم.یادم رفت بگویم هر روز غروب،همراه آقای نیکنام با پرنده ی سرخ تمام شهر را می گشتیم
و دوباره در آشیانه فرود می آمدیم. آقای نیکنام کار کردن باکلکتیو و پدالهای افقی و عمودی را یادم داده بود.
به نظر من هیچ چیز نشاط آورتر از پرواز نمی تواند باشد. هر روز پس از اتمام درس،لباس پرواز می پوشیدم و
گاهی زودتر از آقای نیکنام کنار پرنده ی سرخ قرار می گرفتم .آقای نیکنام عقیده داشت اگر کمی بیشتر دقت به خرج دهم و در حین پرواز تمام حرکات و اعمالش را زیر نظر بگیرم زیاد طول نمی کشید که جایگاه خلبان را در
اختیار من قرار بدهد و خودش به جای من بنشیند. او متوجه عشق و علاقه من به پرواز شده بود.

مرا به سمت عقب، به طرف اتاقی که قبلاً به عنوان دفترِ کارلایل به آن اشاره کرده بود، هدایت کرد. لحظه اي بیرون در توقف کرد.
صداي کارلایل دعوت مان کرد:«بیاین تو.»
ادوارد در را به اتاقی با سقف مرتفع و پنجره هایی بلند و مشرف به غرب باز کرد. دیوارهایی که قابل دیدن بودند، با چوبی تیر هتر پوشانده شده بودند.
بیشتر فضاي دیوارها با قفسه هاي کتاب بلندي پوشیده شده بود، که به بالاي سر من می رسیدند و کتاب هاي بسیاري را در خود جاي داده بودند، به طوري که تا به حال این همه کتاب در بیرون از کتاب خانه اي ندیده بودم.

مارال دست از تقلا برداشت ، دکتر نیز فشار دستانش را کمتر کرد ، لب های باریک مارال تکانی خورد ولی صدایی از او بیرون نیامد ، بهت زده به نیکیتا می نگریست ، به زنی که دکتر غیرواقعی خوانده بودش...
دکتر کاملا مارال را رها کرد ، خندید و آرام به سمت نکیتا رفت ، گویی مارال خشکش زده بود که تکانی نمی خورد ...صاف به نیکیتا خیره شده بود بی آنکه پلکی بزند....

وقتی خدا دست به آفرینش انسان زد می دانست چه موجود خودخواهی ساخته است...
می دانست انسان آنقدر به ظلم و فساد دست می زند تا آخر خودش را نابود می کند ولی انسان را آفرید ، می خواست فرصتی به انسان بدهد تا شایستگی خود را ثابت کند....با اینکه خود دانای مطلق بود باز روی دانسته های خود سرپوش گذاشت و از روح پاک خود در وجود انسان دمید و به این موجود اطمینان کرد ولی اینبار مساله خدا و انسان در بین نبود...

از وقتی که از مدرسه بیرون آمده بود ، احساس می کرد کسی دارد تعقیبش می کند ،صدای جیغ خفه کفش های چرمی آن شخص را می توانست بشنود، به نبش کوچه بعدی که رسید ، با عجله پشت دیوار مخفی شد ، آماده بود که چهره تعقیب کننده اش را ببیند و چند ثانیه بعد....دید.

بابی رحمی گفتم:کسی که عاشق نیست نگران نمی شه.....داغونم نمی شه
مهرساد مبهوت به من چشم دوخت می دونستم دارم زیاده روی می کنم اما گاهی برای بعضی ها این زیاده روی ها لازمه ...به خصوص برای مهرساد که هدفش برای خودش هم مشخص نیست....
-مهرساد جان نگران نباش مطمئنم پیدا میشه

به دست مهرساد نرسه ..0912503513هر چه به ذهنم فشار اوردم شماره اخرو به یاد نیاوردم دیگه داشتم ناامید می شدم که 7رو به یاد اوردم با گرفتن شماره صدای بوق تو گوشم پیچید یه....دو...سه...چهار....پنج...
دوباره داشت گریم می گرفت ناامید اومدم تماسو قطع کنم که صدای خواب الودی رو از اونور خط شنیدم... :سیاوشم بفرمایید
-سیاوش ...داداشی جونم ...بیا ..من ...من ...تنهام...

14+15